Een bedankje aan de persoon die mij 'anorexia patiënt' noemde

donderdag 6 april 2017
Ik was mijn lijst met concepten wat aan het opschonen (hallo 53 concepten!). Er stonden heel wat diverse onderwerpen in waar ik ooit aan was begonnen, maar nooit heb afgemaakt of online heb durven zetten. Zo kwam ik een concept tegen van een artikel over het feit dat ik vaak opmerkingen krijg als: ''Je moet wat meer eten!''. Daarin stond ook een klein bedankje en eigenlijk wilde ik die wel verder uitbreiden. Dus, bij deze. Een bedankje aan de persoon die mij dingen naar mijn hoofd slingerde als 'anorexia patiënt'!

Foto komt van StockSnap


Laten we even way back gaan voor dit artikel. Toen ik nog in mijn eerste jaar van het MBO zat, wat nu dus al zo'n 3 jaar geleden is, had ik ondergewicht. Ik zat tegen het randje aan van zwaar ondergewicht. En daar lette ik eigenlijk niet eens zo zeer op. Sterker nog, ik was wel tevreden over mijn lichaam. Stond er niet te veel bij stil. Ik kon eten wat ik wilde en daar genoot ik optimaal van. Veel mensen dachten wel dat ik anorexia had toen ze mij voor het eerst ontmoette, maar die gedachte verdween al snel nadat ze zagen wat ik allemaal op een dag zoal eet.

Er was dus in die periode een zeker persoon (ik ga geen namen noemen) die aan de kant van overgewicht zat, om het maar zo te noemen. En die moest telkens mij hebben om de een of andere reden. Al snel ontstonden er dagelijks conflicten tussen ons en kreeg ik dingen naar mijn kop gesmeten als 'anorexia patiënt' en 'Ik begrijp niet waarom je vriend iets zou willen met een anorexia patiënt' en ga zo maar door. Als ik dan iets terug zei als 'Liever te dun dan zo dik als jij', nou dan barste het los hoor. Want waar haalde ik het gore lef vandaan om zoiets over hem te zeggen. Want ja, hij was al zo onzeker en had al zo'n onwijs kut leventje volgens hem. Maar vervolgens wel mij uitmaken voor van alles en nog wat. Want dat is natuurlijk hartstikke oké. Kennelijk haalde hij daar zijn voldoening uit en dat is eigenlijk best wel sneu.

Zoals ik ook zei, stond ik niet te veel stil bij zijn uitspraken. Het boeide mij geen reet aan het begin. Maar door de jaren heen ben ik er steeds meer over na gaan denken. Ik vroeg mij dan niet af of ik misschien wel anorexia zou hebben, want ik wist voor de volle 100% dat ik het niet heb. Maar meer in de zin van mijn lichaamsbouw. Ik had ondergewicht, voelde mij daardoor vaak moe en onwijs slap. Daar wilde ik wat aan gaan doen. En zo begon ik met de Bikini Body Guide van Kayla Itsines.

Na een ronde van 12 weken van BBG, nam ik een korte break. Daarna ging ik verder in de sportschool en op dit moment ben ik wederom begonnen met BBG. In die tussentijd ben ik 6KG aangekomen, wat heel wat is als je probeert aan te komen. Aankomen is veel moeilijker dan afvallen. Ik ben trots op wat ik heb bereikt in die paar jaar. Het is niet alleen te merken aan mijn lichaam, maar ook aan mijn mentaliteit. Ik ben veel vrolijker dan ik eerst was, ik voel me veel zekerder over mijn lichaam en ik heb vooral schijt aan wat andere over mij denken. Op de foto gaan vind ik helemaal geen probleem meer, want ik schaam mij niet meer voor mijn te dunne armpjes en beentjes. Sterker nog, ik sta met een glimlach van oor tot oor op de foto.

Dus, ik wil de jongen bedanken die al die dingen over mij zei. Bedankt, want je hebt mij sterker gemaakt dan ooit. Dat was waarschijnlijk niet eens je bedoeling, want je had mij natuurlijk veel liever naar beneden zien gaan. In plaats van dat ik jou nu naar beneden probeer te halen, wil ik je juist meegeven dat het ooit op een dag wel goed zal komen met jou. Misschien. Tenzij je door blijft gaan met een ultieme klootzak zijn. Dan niet.


Dit artikel komt van mijn blog Life as Chelsey